مهربانی

ادامه خداراشکر3

ن.پ.ک — Fri, 03 Sep 2010 08:00:45 GMT

سفره صبحانه را انداخته اند عجب بوی خوبی دارد نان سنگک و چه خوشمزه است پنیرو سبزی و نان سنگک ...پس من دماغ هم دارم اگر چه کمی بزرگ است اما اگر نبود؟وای خدا نکند صورتی را مجسم کنید که جای دماغش خالی است پس خدا را شکر که دماغ هم دارم.

راستی اگر مغز نداشتم (پیش خودمان بماند میدانم که لنگ میزند و یک تخته اش کم است!) منظورم این است که مغز خیلی پیچیده است با نورونها و دندریت ها و عصبها و ادامه آن مخچه و نخاع و دستگاه عصبی آخ اگر نخاعم مشکل داشت اگر پاداشتم ولی فلج بود چه رنجی می بردم راستی اگر پاداشته باشی پاهایت حرکت نکندچه رنجی می بری...همین جا دعامیکنم برای همه قطع نخاعی ها و از خداوند میخواهم که به انها شفاعنایت فرماید.سرفه ام گرفته است .خوب شد که سرفه کردم و یادم آمد که ریه سالمی هم دارم.وای اگر نفس پایین رود و بالا نیاید.یاد شیخ اجل سعدی می افتم که :هرنفسی که فرو میرود ممد حیات است و چون بر می اید مفرح ذات پس در هر نفسی شکری است واجب ! دارم نفس میکشم پس زنده هستم قلب سالمی هم دارم دستم را روی نبضم می گذارم عجب منظم میزند اگر هوس کند که نزند چه می شود!پس بازهم خدارا شکربقیه اش برای پست بعدی!

ادامه خدا را شکر

ن.پ.ک — Tue, 24 Aug 2010 17:04:06 GMT

یک نفر دارد در میزند احتمالا پسرم از ورزش صبحگاهی برگشته راستی اگر گوش نداشتم صدای زنگ را نمی شنیدم خوب شد یادم آمد گوش هم دارم تازه ان هم دوتا،خدارا شکر میکنم هم برای گوشها هم برای بزرگ نبودنشان!به استخوان سندانی و پرده گوش و گوش میانی فکر می کنم که با چه ظرافتی کنار هم چیده شده اندکه من کر نباشم و بشنوم،اگر کر بودم لال هم می شدم و چه خوب شد که یادم آمد زبان هم دارم!راستی می دانید زبان بزرگترین ماهیچه بدن است و چه کارها که نمی کنند،هرقسمتش مخصوص چشیدن مزه ای است و خدا مزه تلخ را آن آخر گذاشته و مزه شیرین را سرزبان...تازه اگر زبان نداشتم چطوری غذا را می بلعیدم –لقمه ای را در دهان بگذارید و فرض کنید زبان نداریداصلا می توانید لقمه را بجوید نه نمی شود شاید بکمک دستها بشود کاری کرد اما هرگز به ظرافت زبان نمی رسد!با چه مهارتی لقمه را بین دندانها چپ و راست میکندکه راحت عمل بلع انجام پذیرد. خدا را شکر که زبان هم دارم .هیچ میدانید شما دوتا زبان دارید منظورم زبان کوچک است که ته حلق جادارد راستی اگر همین عضو کوچک نبود راه مری و نای چطوری مدیریت می شد! وای اگر یک لقمه بجای مری به نای برود!روزی هزار بار خفه می شدم این ماهیچه کوچک عجب کار بزرگی میکند!پس خدارا شکر که زبان کوچک هم دارم!بقیه اش برای پست بعدی

--------------------

این قدیمی ترین وبلاکمه پرشین بلاک اخطار داده بود اگر بروز آوری نشه حذفش میکنه مدتی گمش کرده بودم تازه پیداش کردم یه مدت اینجا در خدمتتونم -مبحث خدارا شکر ۶جلسه ادامه داره متشکرم که حوصله میکنید و می خوانید.

داشته ها

ن.پ.ک — Tue, 10 Aug 2010 18:45:44 GMT

دوستی گله می کرد که هیچ ندارد ،گفتمش من هم مثل تو فکر می کردم اما یک روز صبح ........

صبح که از خواب بیدار شدم کمی پاهایم را تکان دادم دیدم سر جایشان هستند فهمیدم یکی از داشته هایم پاهای سالمم هستندو فکر کردم که خیلی ها هستند که پا ندارندو آرزو دارند که پا داشته باشند...بعد دستهایم را تکان دادم و فهمیدم که دست دارم و خدارا شکر کردم که دست دارم ،چرا که خیلی ها دست ندارند و فکر کردم که دستها چه نعمت بزرگی هستندوبعد فکر کردم اگر انگشت شصت نداشتم چقدر بد بود،در نوشتن مشکل پیدا می کردم وقتی میخواستم چیزی بنویسم باید قلم را بین دیگر انگشتانم می گرفتم و چقدر سخت می شدو فهمیدم که شصت هم دارم آنهم دو تانه با شصت پاهام می شه چهارتا!و خدا را شکر کردم.

آرام آرام چشمهایم را باز کردم و کلی چیزها دیدم ،راستی که چشمها چه عضوهای پیچیده ای هستند.برای اینکه قدرشان را بدانید فقط یکساعت چشمهایتان را ببندیدو چشم بسته توی خانه راه بروید!از یخچال یک نوشیدنی بردارید وبعد یک قوطی کنسرو بعد هم با چشم بسته قوطی بازکن را پیدا کنیدو بعد هم بازش کنید.یک بشقاب هم پیداکنید و کنسرو را داخلش خالی کنیدحالا اگر موفق شدید چشم بسته کمی از آن را میل کنیدو فقط مواظب باشیدقاشق را بجای دهان توی دماغتان نکنید!نخدید راست می گویم حالا فهمیدید که چشمها چه عضوهای مهمی هستند.یادتان باشد شما دو تا چشم داریدو بالای چشمها دوتا ابرو،فکر کنید اگر ابرو نداشتید اصلا خوشگل نبودید تازه وقتی باران می بارید،قطره های باران مستقیم از بالای چشمهاتان داخل چشمتان می ریخت.راستی که ابروها چه سدهای محکمی هستندو چه جای مناسبی گذاشته شده اند پس بازهم خدارا شکر بقیه اش بماند برای پست بعدی.

سلامی دوباره

ن.پ.ک — Sat, 10 Jul 2010 15:47:38 GMT

سلام مهربانان

برای انانی که سالهای قبل سر سفره افطار بودند و اکنون نیستند

ن.پ.ک — Sun, 23 Aug 2009 12:48:30 GMT

لحظه های ناب ضیافت

مجتبی نوریان

سفره افطار ،چون تابستان گذشته برتخت کنار حوض حیاط خانه پهن است .نسیم ملایم غروب یزد در شاخ و برگ درختان چند ده ساله پیچیده و با عبور از سطح آب جوض ،هوایی خنک و مطبوع ایجاد کرده است و روزه داران و اهل خانه ،خسته از روزی پر کار ،تشنه و گرسنه در انتظار شنیدن صدای دلنشین اذان مغربند .صدای قل قل آب سماور با شر شر آب فواره حوض در هم آمیخته و بوی ریحان تازه و سوپ داغ وسط سفره ،تحمل انتظار را سخت تر کرده است .خورشید غروب میکند و نوای زیبای ((ربنا))از مسجد محل به گوش میرسد .

مادر ،چای را مهمان استکان ها میکند تا مهیای نوشیدن شود . در این هنگام اذان (الله اکبر)موذن ،مجوزی است برای افطار و (بسم الله )شروعی برای باز کردن روزه .

اهل خانه با خرما و استکانی چای ،افطار را آغاز می کنند تا بعد پیاله ای سوپ و صرف نان و پنیر ،ضیافت را به پایان برسانند .برداشتن تکه ای نان و گرفتن اولین لقمه نان و پنیر ،پسر بزرگ خانه را منقلب میکند .تبسم همیشگی از چهره اش محو می شود و لحظه ای سکوت او را فرا می گیرد . نگاه مادر به چشمان پسر دوخته می شود و می خواند آن چه در دل اوست .قطره اشکی ،احساس درون را به برون منتقل می کندو....

آری ،جای پدر در سفره افطار امسال خالی است .جای نان سنگک داغ و تازه ای که در واپسین دقایق مانده به افطار ،بر سفره می گذاشت و زمزمه های دعا و شکر خدا به خاطر همه نعمت هایش . به ناگاه سر و صدای اهل خانه نیز در سکوتی محض فرو میرود و دیدگان همه خیس می شود به اشک فراق پدر .قرائت فاتحه ای ،آرامش را به جمع باز میگرداند ........

انتظار

ن.پ.ک — Fri, 07 Aug 2009 06:43:46 GMT

انتظار

سلام عزیزان همراه – سلام همراهان عزیز

ن.پ.ک — Tue, 04 Aug 2009 12:28:18 GMT

گاهی فکر می کنم چرا رود را دوست دارم و جنگل را و درخت را و خاک را و خاشاک را و کویر را و ستاره را و خورشید و ماه و کهکشانها را ....

نه اینکه من دوست داشته باشم که شما هم دوست دارید و بعد از تفکری کوتاه در می یابم که مرا و شمارا قرابتی است با آنها و بنوعی مواد تشکیل دهنده همه اینها و من و شما یکی است ! فقط نسبت ترکیبات فرق میکند از یک ماده آلی در خاک بیشتر است و در من کمتر . نسبت یک ماده آلی دیگر در درخت بیشتر است و در خاک کمتر ! و آب از دوملکول هیدروژن و یک ملکول اکسیژن تشکیل شده و آن یکی اکسیژن هایش بیشتر است و هیئروژن هایش کمتر و الی آخر .....

پس برای همین است که آنها را دوست دارم و هر چیز طبیعی را ! مگر نه این است که میگویند از خاک آفریده شده ایم و سر انجاممان خاک است ؟فقط فرق من و عناصر دیگر طبیعی این است که او از خودش در من دمید و همین من را ، من کرد ! شدم انسان و به من اختیار داد و همین اختیار مرا موظف کرد . و گرنه میشد من سنگ آفریده شوم یا درخت یا حیوان . کسی چه میداند.

او ارده کرد و به من نعمت حیات داد و مختارم کرد که انتخاب کنم – بقول حافظ

آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه فال بنام من دیوانه زدند

پس قدر خویش بدانیم و بقول عزیزی بپذیریم (درد و رنج و صبوری را )تا به مقصد برسیم .

در پایان از شما عزیزان میخواهم که این جمله را کامل کنید :خدا را شکر که ..........

عذر خواهی

ن.پ.ک — Sun, 02 Aug 2009 15:37:19 GMT

سخت ترین بخش عذر خواهی -دانستن و اقرار به این نکته است که اشتباه کرده ایم !

چای بهار نارنج

ن.پ.ک — Fri, 08 May 2009 17:42:01 GMT

آن روز با بغض از خواب بیدار شدم. حال و روزم اصلا جالب نبود و بر خلاف همیشه که منتظر دیدن شانس هایم هستم، آن روز اگر شانس با پای خودش و ایل و تبارش هم در خانه را می زد، در را مخصوصا به رویش باز نمی کردم.
انگار یک عالمه کلافگی من را از خواب بیدار کرده بود و گویی می خواستم
باخم رویم را از همه آدمها بر گردانم . دلم برای هوای تازه و گل و درخت خیلیبتنگ شده بود و دوباره یاد بی تفاوتی های علی افتادم و با حال بدتری از اتاق خواب بیرون آمدم علی داشت کتابی می خواند سلامی به هم کردیم و اون به من لبخند زد من هم سعی کردم که پرده اخم را به خاطرش کمی کنار بزنم اما نمی شد.
انگار می خواستم بهش بگویم ولم کن حتی نمی خواهم به من لبخند احمقانه بزنی.
مکالمات ذهنی ام نسبت به علی و بی مهری هایش روز به روز بیشتر می شد.
تنها نه ماه بود که زندگی مشترکمان را شروع کرده بودیم ،به قول علی شانس
به هردویمان روی کرده بود و الان اگر باز هم این حرف را تکرار می کرد،دلم
می خواست لبهایش را به هم می دوختم.
حس می کردم از وقتی من و علی به هم رسیدیم او دیگر همه ادراکش را از دست
داده است.
یکهو آدم دیگری شد ،یادم می آید وقتی با هم آشنا شدیم آنقدر حرف داشتیم با هم بزنیم که قرار گذاشته بودیم به خاطر عشق و آن همه درد دل کمتر بخوابیم بیدار بمانیم ووقتهای خواب را صرف حرف زدن کنیم .
حالا حتی در بیداری هم جز سلام و احوالپرسی حرف بیشتری برای زدن نداشتیم.
یکهو باز دلم گرفت،صبح جمعه بود و من عجیب هوس بوی شمال و عطر مست
کننده بهار نارج کرده بودم.
بهار نارنج از آن عطرهایی بود که به قول علی حتی می شد باهاش از من اعتراف
گرفت ،بسیار چای بهار نارنج را دوست می داشت
یاد این افتادم که علی آن روزهای اول از حال و هوای من حتی می فهمید هوس

چه عطری در سرم هست ،او تمامی «من» را حس می کرد اما الان حتی یک

نیم نگاه هم بهم نمی انداخت.
او دیگر من را نمی فهمید و درک از من را فراموش کرده بود من هیچ حرف مشترکی

با علی نداشتم
اولین روزی که علی را دیدم به من کتابی هدیه داد،او یک کتاب فروشی کوچک

داشت و من بارها بی آنکه اورا دیده باشم از آنجا کتاب خریده بودم.
اما آن روز در حالیکه یک ساعت با خواندن بخشهای مختلفی از چند کتاب، بدون
خریدن کتابی از آنجا خارج می شدم،صدایم کرد.
پرسید: اگر به شما کتابی هدیه بدهم اشکالی دارد؟
با تعجب از حال خود بیرون آمدم و به او نگاهی کردم و از او به راحتی خوشم آمد

و گفتم: اشکالی ندارد اما به چه دلیل؟ علی گفت: به پاسی از لبخند شما چون
تقریبا یک ساعت است که شما را زیر نظر دارم هفت کتاب مختلف را ورق زدید
بخشی از هر یک را خواندید اما فقط لبخند زدید و این بهترین روز کاری من بود
امیدوارم از این کتاب خوشتان بیاید.
کتاب را گرفتم : سیذارتا از هرمان هسه نویسنده مورد علاقه ام بود
با یک تشکر آمیخته به تعجب آنجا را ترک کردم وقتی به خانه رسیدم کتاب را باز

کردم لای صفحات کتاب پر از گلبرگهای بهار نارنج تازه بود و من به خوبی آن لحظه

را به یاد دارم که عاشق شدم.
کمی آب به صورتم زدم و به آشپزخانه رفتم علی همچنان سرش در کتاب بود و

حتی سرش را بالا نمی آورد من هم کم کم داشتم به این یخزدگی و سکوت سرد
عادت می کردم. همه کابینت ها را بازو بسته کردم تا کمی بهارنارنج خشک شده

پیدا کنم و با آن

چای مطبوعی درست کنم بلکه کمی از کلافگی ام را با حس کردن عطرش به سرخوشی تبدیل کنم.
هرچه گشتم چیزی پیدا نکردم و بی آنکه از علی سراغش را بگیرم چای معمولی دم کردم.
تنهایی کمی صبحانه خوردم و فورا حاضر شدم تا از خانه بیرون بیایم و کمی خود

گم شده ام را با راه پیمایی روز جمعه پیدا کنم.
تمام راه به خودم و بی تفاوتیهای علی فکر می کردم به اینکه چقدر او من را

فراموش کرده بود، به اینکه همه عشق همین بود؟
گلویم باز پر از بغض شد با حالتی سنگین تر از وقتی بیدار شدم به خانه برگشتم
در راه تصمیم گرفتم وقتی داخل خانه آمدم یک حرف جدی با علی بزنم که اگر به

این رفتارهای یخی و بی تفاوتش ادامه بدهد به زودی دیگر من را نخواهد دید.
در را که باز کردم انگار علی خانه نبود ،هوس چای داشتم به سراغ قوری رفتم
چای بهارنارنج تازه دم داشت روحم را نوازش می داد.
یادداشت کوچکی کنار قوری بود:

عزیزم
من هنوز و تا ابد هرچه را طلب کنی حس می کنم. کمی آشتی کن تا زیبایی

عشق را دوباره تماشا کنی. از تو به یک اشاره از من به سر دویدن
نوش جان علی

حس کردم دوباره عاشقم و او مدتهاست آنجا منتظرم بوده اما من بازهم او را ندیده بودم.

داستان کوتاه

ن.پ.ک — Fri, 01 May 2009 07:16:45 GMT

کودکی با پاهای برهنه بر روی برفها ایستاده بود

و به ویترین فروشگاهی نگاه می کرد

زنی در حال عبور او را دید .
او را به داخل فروشگاه برد و برایش لباس و کفش خرید

و گفت: مواظب خودت باش
کودک پرسید: ببخشید خانم شما خدا هستید؟
زن لبخند زد و پاسخ داد:نه
"من فقط یکی از بنده های خدا هستم "

کودک گفت:می دانستم" با او نسبت دارید "